Tytuł: Testament miłości

Data wydania: 2009 r.

Wydawnictwo: AD Oculos

Cena detaliczna 10,00 zł

„Testament miłości” przyciąga poezją o tematyce miłosnej, gdzie właśnie wszechobecna miłość jest najpiękniejszym klejnotem, uznanym przez autorkę, diamentem duszy. Pełne wzruszeń, ciepłe, pogodne wiersze, zachęcają do przemyśleń i rozważań na temat uczuć. Autorka kieruje swe myśli do szerokiego kręgu odbiorców, ponieważ miłość to temat ponadczasowy, dotyczący nas wszystkich. „Testament miłości” oddaje zachwyt globalnemu i nieprzemijającemu uczuciu. Zawiera ilustracje z obrazami olejnymi autorstwa poetki.

Wybór wierszy:

- Testament miłości

- Twoja

- Wskazówki zegara

- Miła zazdrość

- Przebaczam

- Nie

- Róża miłości

- Łza

Andrzej C. Leszczyński Ojciec człowieka. Szkice afiniczne

wydawnictwo słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2012

ISBN 978-83-7453-075-0, EAN 9788374530750

Informacja: seria Próby, 472 strony, format 140×225 mm, oprawa broszurowa szyta nićmi

Cena detaliczna: 49 zł

Planowany termin dystrybucji: 5 marca 2012

Nota:

Żyć to znaczy filozofować – taki jest stan będący skutkiem zerwania owocu z drzewa poznania. Filozofowanie, jak próbuję o nim myśleć, nie oznacza wyłącznie studiowania ksiąg ani wpisywania się w określone już myślowe nurty. To raczej każdy akt świadomej i poszukującej sensu obecności w życiowych czynnościach, nawet najbardziej zwyczajnych.

Kilkanaście niedługich, określonych tematycznie tekstów; i kilkadziesiąt, dość umownie zatytułowanych, drobiazgów związanych z życiem, które z kolei w znacznym stopniu związane jest z czytaniem innych tekstów. A wszystko ledwie naszkicowane. Afiniczne.

Biogram:

Nauczyciel akademicki, wykładowca filozofii na Uniwersytecie Gdańskim i w Sopockiej Szkole Wyższej. Prowadzi warsztaty teatralne między innymi w Studiu Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni. Redaktor „Gońca teatralnego”, trójmiejskiej „Solidarności Walczącej”, „Przeglądu Naukowego Wyższej Szkoły Społeczno-Ekonomicznej” oraz „Gdańskiego Rocznika Teatralnego”. Autor ponad dwustu artykułów, szkiców i tekstów popularnych.

Spis treści:

Wstęp 7

Część pierwsza: Estetyka. Etyka. Antropologia filozoficzna

Rozdział I: Sztuka. Kilka społecznych odniesień 11

Rozdział II: Twórczość jako egzystencjalne zagrożenie 26

Rozdział III: Ciało. Niektóre kwestie antropologiczno-filozoficzne 45

Rozdział IV: Dwa pojęcia zdrowia psychicznego 67

Rozdział V: O maksymalizmie i umiarkowaniu moralnym 79

Rozdział VI: Co łączy, co dzieli. Uwagi o moralności i polityce 96

Rozdział VII: Wobec zła społecznego 103

Rozdział VIII: Niezbyt długi tekst o zabijaniu 110

Rozdział IX: Samarytanin dziś. Pomaganie jako problem 131

Rozdział X: Kłopoty z samowiedzą 146

Rozdział XI: Mistrz 157

Rozdział XII: Ojciec człowieka 172

Rozdział XIII: Podróż 188

Rozdział XIV: Ucieczka od wolności: Wschód 200

Rozdział XV: Pojęcie osoby w psychologii humanistycznej 218

Rozdział XVI: Do teatru się chodzi 233

Rozdział XVII: Granice nauki 246

Rozdział XVIII: Dialektyka i dialog 257

Część druga: Okruchy. Wypisy z lektur, wypisy z życia 271

Przypisy 457

Nota edytorska 467

Fragment: Skandal

W znaczeniu pierwotnym, dziś bodaj powszechnym, słowo to – jak chce etymologia (gr. skandalon, łac. scandalum) – nacechowane jest tylko negatywnie i mówi o występku, czynie przynoszącym wstyd, zgorszenie, oburzenie. Jednak już we francuskim scandaliser słychać pewną niejednoznaczność, szczególnie wyraźną w obszarze sztuki: mowa tu nie tylko o wywoływaniu zgorszenia, lecz i o tym, że zgorszenie to wywoływane jest intencjonalnie. Skandal nie jest wartością autoteliczną, to narzędzie służące do osiągania celu, jakim jest wprowadzanie do kultury – która najwyraźniej wyczerpała swe możliwości i trawi już tylko samą siebie – nowej, żywej aksjologii. Łacińskie scando oznacza wstępowanie, a źródłowe praindoeuropejskie skand- to skakanie: spośród tradycyjnych wartości skandalista nie zachowa żadnej. Wkracza do martwego świata niczym bezkompromisowy rewolucjonista-burzyciel. Chce zaczynać od samego początku, od fundamentów. Zachowania skandaliczne (perwersyjne, ekscentryczne, transgresyjne) możliwe są tylko w kulturze – w rzeczywistości, w której istnieje świadomość wartości i chroniących je norm. Skandal unieważnia te wartości i normy. Jest prowokacją, czyli inspiracją, wezwaniem do zabrania głosu (provocatio); sposobem odwołania się do wyższej niż przyjęta instancji aksjologicznej. To artystyczne i estetyczne drażnienie, widoczne na przykład u Witkacego w jego teorii Czystej Formy. Skandal kontestuje tradycję na rzecz wyobraźni i świadomości żywej, wyrażającej współczesność. Poprzez skandal weszły do kultury takie rzadko już dziś kwestionowane wypowiedzi i przedstawienia, jak impresjonizm, modernizm, futuryzm, surrealizm czy konceptualizm. W skandalicznej atmosferze zaznaczała swoje aspiracje tak zwana kontrkultura, a w jej ramach filozofia anarchistyczna, oraz świadomość ekologiczna. Aldona Jawłowska (Drogi kontrkultury) zwraca uwagę na znamienną ewolucję, jaką przeszedł termin „kontestacja”. Pierwotny, łaciński jego sens łączył się z potwierdzeniem (contestor, contestari), odwołaniem się do wyższej instancji. Francuskie contestation to już tylko zakwestionowanie, negacja. Dzisiejsze rozumienie kontestacji wiąże w sobie obydwa wcześniejsze sensy: to zaprzeczenie będące jednocześnie potwierdzeniem wartości, w imieniu których się zaprzecza. Tadeusz Paleczny w pracy zatytułowanej Bunt „nadnormalnych” formułuje łagodne alternatywy, uwidocznione w tytułach rozdziałów: Działania innowacyjno-twórcze: Kontestacja czy awangarda?, Skandaliści czy innowatorzy?, Prowokacja czy propozycja twórcza?. Można przecież pokusić się o równie łagodną identyfikację, zgodnie z którą kontestacja jest awangardą, skandaliści to innowatorzy, a prowokacja stanowi warunek twórczości. Jako znanych skandalistów autor wymienia Witkacego (mistyfikator operujący pozami i wcieleniami, zarazem demistyfikator społecznego, kulturowego i religijnego zniewolenia jednostki; bohaterowie jego utworów to hermafrodyci, narkomani, homoseksualiści, nihiliści, sadomasochiści, kosmopolici i im podobni), Waldemara Frydrycha „Majora” (happenera, twórcę Pomarańczowej Alternatywy, autora Manifestu surrealizmu socjalistycznego), Piotra Skrzyneckiego (błazna-mędrca, w kabaretowej formie wyszydzającego instytucjonalną napuszoność i nienaturalność życia społecznego), Alfreda Jarry’ego (ekscentryka paryskiej bohemy, prekursora absurdyzmu, surrealizmu i dadaizmu), Marcela Duchampa (klasyka prowokacji i skandalu, zatracającego się w błazeńskich wcieleniach), Andy Warhola (uosobienie totalnej orientacji kontestacyjnej i mistrza autokreacji). Można tę galerię wzbogacać w nieskończoność; ze swej strony koniecznie dodałbym do niej przynajmniej jedno nazwisko, Stanisława Przybyszewskiego, którego tak wspomina Ludwik Krzywicki: „[…] o Przybyszewskim rozpuszczano najrozmaitsze plotki, a im plotka była skandaliczniejsza, tym bodaj przyjemniejsza dla Przybyszewskiego. […] Przybyszewski wiele robił, ażeby o nim chodziły gadki między zwykłymi śmiertelnikami. Fama zaś pomnażała wybryki Przybyszewskiego i przekształcała go w jakąś potęgę demoniczną, uwodzącą młodzież i ją rozpijającą, nadużywającą łatwowierności kobiecej”.

Andrzej C. Leszczyński Ojciec człowieka. Szkice afiniczne

wydawnictwo słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2012

ISBN 978-83-7453-075-0, EAN 9788374530750

Informacja: seria Próby, 472 strony, format 140×225 mm, oprawa broszurowa szyta nićmi

Cena detaliczna: 49 zł

Planowany termin dystrybucji: 5 marca 2012

Nota:

Żyć to znaczy filozofować – taki jest stan będący skutkiem zerwania owocu z drzewa poznania. Filozofowanie, jak próbuję o nim myśleć, nie oznacza wyłącznie studiowania ksiąg ani wpisywania się w określone już myślowe nurty. To raczej każdy akt świadomej i poszukującej sensu obecności w życiowych czynnościach, nawet najbardziej zwyczajnych.

Kilkanaście niedługich, określonych tematycznie tekstów; i kilkadziesiąt, dość umownie zatytułowanych, drobiazgów związanych z życiem, które z kolei w znacznym stopniu związane jest z czytaniem innych tekstów. A wszystko ledwie naszkicowane. Afiniczne.

Biogram:

Nauczyciel akademicki, wykładowca filozofii na Uniwersytecie Gdańskim i w Sopockiej Szkole Wyższej. Prowadzi warsztaty teatralne między innymi w Studiu Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni. Redaktor „Gońca teatralnego”, trójmiejskiej „Solidarności Walczącej”, „Przeglądu Naukowego Wyższej Szkoły Społeczno-Ekonomicznej” oraz „Gdańskiego Rocznika Teatralnego”. Autor ponad dwustu artykułów, szkiców i tekstów popularnych.

Spis treści:

Wstęp 7

Część pierwsza: Estetyka. Etyka. Antropologia filozoficzna

Rozdział I: Sztuka. Kilka społecznych odniesień 11

Rozdział II: Twórczość jako egzystencjalne zagrożenie 26

Rozdział III: Ciało. Niektóre kwestie antropologiczno-filozoficzne 45

Rozdział IV: Dwa pojęcia zdrowia psychicznego 67

Rozdział V: O maksymalizmie i umiarkowaniu moralnym 79

Rozdział VI: Co łączy, co dzieli. Uwagi o moralności i polityce 96

Rozdział VII: Wobec zła społecznego 103

Rozdział VIII: Niezbyt długi tekst o zabijaniu 110

Rozdział IX: Samarytanin dziś. Pomaganie jako problem 131

Rozdział X: Kłopoty z samowiedzą 146

Rozdział XI: Mistrz 157

Rozdział XII: Ojciec człowieka 172

Rozdział XIII: Podróż 188

Rozdział XIV: Ucieczka od wolności: Wschód 200

Rozdział XV: Pojęcie osoby w psychologii humanistycznej 218

Rozdział XVI: Do teatru się chodzi 233

Rozdział XVII: Granice nauki 246

Rozdział XVIII: Dialektyka i dialog 257

Część druga: Okruchy. Wypisy z lektur, wypisy z życia 271

Przypisy 457

Nota edytorska 467

Fragment: Skandal

W znaczeniu pierwotnym, dziś bodaj powszechnym, słowo to – jak chce etymologia (gr. skandalon, łac. scandalum) – nacechowane jest tylko negatywnie i mówi o występku, czynie przynoszącym wstyd, zgorszenie, oburzenie. Jednak już we francuskim scandaliser słychać pewną niejednoznaczność, szczególnie wyraźną w obszarze sztuki: mowa tu nie tylko o wywoływaniu zgorszenia, lecz i o tym, że zgorszenie to wywoływane jest intencjonalnie. Skandal nie jest wartością autoteliczną, to narzędzie służące do osiągania celu, jakim jest wprowadzanie do kultury – która najwyraźniej wyczerpała swe możliwości i trawi już tylko samą siebie – nowej, żywej aksjologii. Łacińskie scando oznacza wstępowanie, a źródłowe praindoeuropejskie skand- to skakanie: spośród tradycyjnych wartości skandalista nie zachowa żadnej. Wkracza do martwego świata niczym bezkompromisowy rewolucjonista-burzyciel. Chce zaczynać od samego początku, od fundamentów. Zachowania skandaliczne (perwersyjne, ekscentryczne, transgresyjne) możliwe są tylko w kulturze – w rzeczywistości, w której istnieje świadomość wartości i chroniących je norm. Skandal unieważnia te wartości i normy. Jest prowokacją, czyli inspiracją, wezwaniem do zabrania głosu (provocatio); sposobem odwołania się do wyższej niż przyjęta instancji aksjologicznej. To artystyczne i estetyczne drażnienie, widoczne na przykład u Witkacego w jego teorii Czystej Formy. Skandal kontestuje tradycję na rzecz wyobraźni i świadomości żywej, wyrażającej współczesność. Poprzez skandal weszły do kultury takie rzadko już dziś kwestionowane wypowiedzi i przedstawienia, jak impresjonizm, modernizm, futuryzm, surrealizm czy konceptualizm. W skandalicznej atmosferze zaznaczała swoje aspiracje tak zwana kontrkultura, a w jej ramach filozofia anarchistyczna, oraz świadomość ekologiczna. Aldona Jawłowska (Drogi kontrkultury) zwraca uwagę na znamienną ewolucję, jaką przeszedł termin „kontestacja”. Pierwotny, łaciński jego sens łączył się z potwierdzeniem (contestor, contestari), odwołaniem się do wyższej instancji. Francuskie contestation to już tylko zakwestionowanie, negacja. Dzisiejsze rozumienie kontestacji wiąże w sobie obydwa wcześniejsze sensy: to zaprzeczenie będące jednocześnie potwierdzeniem wartości, w imieniu których się zaprzecza. Tadeusz Paleczny w pracy zatytułowanej Bunt „nadnormalnych” formułuje łagodne alternatywy, uwidocznione w tytułach rozdziałów: Działania innowacyjno-twórcze: Kontestacja czy awangarda?, Skandaliści czy innowatorzy?, Prowokacja czy propozycja twórcza?. Można przecież pokusić się o równie łagodną identyfikację, zgodnie z którą kontestacja jest awangardą, skandaliści to innowatorzy, a prowokacja stanowi warunek twórczości. Jako znanych skandalistów autor wymienia Witkacego (mistyfikator operujący pozami i wcieleniami, zarazem demistyfikator społecznego, kulturowego i religijnego zniewolenia jednostki; bohaterowie jego utworów to hermafrodyci, narkomani, homoseksualiści, nihiliści, sadomasochiści, kosmopolici i im podobni), Waldemara Frydrycha „Majora” (happenera, twórcę Pomarańczowej Alternatywy, autora Manifestu surrealizmu socjalistycznego), Piotra Skrzyneckiego (błazna-mędrca, w kabaretowej formie wyszydzającego instytucjonalną napuszoność i nienaturalność życia społecznego), Alfreda Jarry’ego (ekscentryka paryskiej bohemy, prekursora absurdyzmu, surrealizmu i dadaizmu), Marcela Duchampa (klasyka prowokacji i skandalu, zatracającego się w błazeńskich wcieleniach), Andy Warhola (uosobienie totalnej orientacji kontestacyjnej i mistrza autokreacji). Można tę galerię wzbogacać w nieskończoność; ze swej strony koniecznie dodałbym do niej przynajmniej jedno nazwisko, Stanisława Przybyszewskiego, którego tak wspomina Ludwik Krzywicki: „[…] o Przybyszewskim rozpuszczano najrozmaitsze plotki, a im plotka była skandaliczniejsza, tym bodaj przyjemniejsza dla Przybyszewskiego. […] Przybyszewski wiele robił, ażeby o nim chodziły gadki między zwykłymi śmiertelnikami. Fama zaś pomnażała wybryki Przybyszewskiego i przekształcała go w jakąś potęgę demoniczną, uwodzącą młodzież i ją rozpijającą, nadużywającą łatwowierności kobiecej”.

Tytuł: Obłoczek Dabo

 Autor: Danuta Terlikowska

ISBN: 978-83-931140-0-9

Liczba stron: 32 kreda

 Format: 21,00 x 30,00 cm

Oprawa: miękka / folia

Data wydania: 2012 r.

Wydawnictwo „AKWA” Sp.J.

Cena detaliczna: 23,00 zł

Wyjątkowa bajka, jakiej do tej pory nie było. Nową postacią jest sympatyczny różowy obłoczek o imieniu Dabo mieszkający w Chmurkowym Zamku. W nieznanym dotąd, pełnym fantazji Królestwie Chmurek odkrywamy marzenia różowego obłoczka. Postanawia on zejść po tęczy prosto na pachnącą łąkę, gdzie poznaje sympatyczne rodzeństwo i zazdrosną żabkę. Śpiewa zaprzyjaźnionej dziewczynce spokojną kołysankę. Zaprasza rodzeństwo do wspaniałego Królestwa Chmurek, gdzie zaskoczone urokiem dzieci czują się bardzo szczęśliwe. Podziwiają piękny świat wśród chmurek i jedzą pyszne smakołyki.

Przepełniona wyobraźnią bajka pozwala dzieciom zrozumieć uczucia, sens przyjaźni oraz zasady dobrego zachowania. Kołysankę o obłoczku bez trudu zaśpiewa każde dziecko. Książkę czyta się z prawdziwą przyjemnością, zapewne spodoba się nie tylko dzieciom. Jakość papieru, przepiękne pastelowe ilustracje wykonane przez autorkę bajki, dodatkowo podkreślają walory estetyczne. Bajkowy świat stoi przed nami otworem, wystarczy tylko pomachać do chmurek i nie przestawać wierzyć w marzenia…

Trwa światowy kryzys – finansowy i gospodarczy. Tymczasem w Polsce zostają odkryte nowe, wielkie pokłady gazu. Na horyzoncie pojawia się szansa na pełną niezależność gospodarczą od Moskwy. Jednak jeśli ceny gazu znacząco spadną, Rosji grozi załamanie finansów. Elita polityczno-finansowa tego kraju postanawia działać. Do akcji wkraczają służby specjalne...

Fikcja to czy prawda? Samo życie czy wymysł pisarza? Najnowsza powieść Zbigniewa Machowskiego „Chciwość jest dobra” to dynamiczny i przenikliwy thriller polityczny. Jego główny wątek –rywalizacja o złoża gazu – jest niesłychanie aktualny; wystarczy przejrzeć tytuły prasowe. A w historię odwiecznej walki o władzę i wpływy autor wplata zarówno służby specjalne, wielką finansjerę, jak też zupełnie przypadkowe osoby. Wojna wywiadów, banków, hackerów, zacięta rywalizacja państw poza ogromem kosztów ponosi za sobą dramat i śmierć zwykłych ludzi. Stawką tej walki jest nie tylko zmiana układu sił mocarstw, ale także suwerenność Polski.

Wartka akcja, sensacyjna formuła oraz niezwykle aktualna tematyka powieści Machowskiego składają się razem na wciągającą i poruszającą, lecz także niepokojąco realistyczną fabułę. „Chciwość jest dobra” to książka, po lekturze której już zawsze inaczej będziemy patrzeć na informacje gospodarcze z Polski i ze świata.

O AUTORZE

Zbigniew Machowski (ur. w 1962 r. w Warszawie) absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarz, redaktor, sekretarz redakcji „Gazety Wyborczej” (1989-2004). W latach 2005-2007 współpracował z „Zeszytami Literackimi”. Od 2004 r. zawodowo związany z rynkiem kapitałowym.

Poznajemy Jaremę Krzemieńskiego, wnuka pułkownika wojsk koronnych króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, powstańca styczniowego, a później przykładnego poddanego cara, oficera – bohatera wojny bałkańskiej. Jednak Krzemieński nie wyrzeka się polskości; z drugą żoną ma szóstkę dzieci, które wychowuje w polskiej tradycji.

W wyniku wojny i rewolucji Krzemieńscy tracą majątek w Rosji; po śmierci ojca dzieci Jaremy uciekają do Polski. Tam nie jest im łatwo, lecz udaje im się odbudować stabilne i szczęśliwe życie. Nadciąga jednak nowa zawierucha…
 

W tej panoramie polskich losów mamy i czystą akcję, i odwieczne spory o wybór najlepszej polskiej drogi do wolności. Mamy rozważania na temat polskości, jej roli w życiu ludzi mieszkających poza Polską i ceny przywiązania do niej. Mamy też odpowiedź na pytanie, jak to się działo, że Krzemieńscy (i tysiące im podobnych emigrantów i zesłańców), pomimo że żyli wśród Ukraińców i Rosjan pozostali Polakami.

Bohaterom książki nic nie będzie oszczędzone – brali udział w wojnach, byli ranni i ginęli: w Katyniu, powstaniu warszawskim; nie ominął ich też Oświęcim. Takie to były polskie losy i choć "Wyklęte pokolenia" korzystają z formuły powieści, to pamiętać należy, że większość opisanych tu zdarzeń naprawdę miała miejsce.

O AUTORZE

Janusz Rolicki urodził się w 1938 r. w Wilnie. Maturę zdał w Zakopanem w roku 1956; studia wyższe na Wydziale Historii Uniwersytetu Warszawskiego ukończył w 1962 roku. Z zawodu dziennikarz (reporter, publicysta, autor licznych programów telewizyjnych, a także komentator polityczny). Pracował m.in. w „Polityce”, „Kulturze” (warszawskiej), telewizji publicznej i „Trybunie”. Wydał zbiory reportaży (Brałem łapówki, Z życiem pod pachę, Przodem do przodu, Kochana mamo wyrób mi alibi, Nie tylko brałem), wywiady-rzeki (Przerwana dekada oraz Replika – rozmowy z Edwardem Gierkiem, Przepraszam za Solidarność – rozmowa ze Zbigniewem Bujakiem). Napisał biografię Edwarda Gierka, zatytułowaną Gierek, a także powieści Dygnitarz (pod pseudonimem Janusz Andrzej Łaniewski) i Prezenter.

Jego książki ukazały się w latach 1966–2002 w łącznym nakładzie 1.500.000 egzemplarzy.

Bale, muślinowe suknie i przystojni kawalerowie – to wszystko, o czym do niedawna Jenny mogła tylko pomarzyć. Dziewczyna ma jednak wyjątkowe szczęście – jej przewodnikiem po świecie zostaje sama Jane Austen.
Książka Cory Harrison opowiada historię Jenny Cooper, nieśmiałej kuzynki Jane Austen, która pod okiem swej krewnej przeistacza się w pewną siebie dziewczynę.

Jane inspiruje i prowokuje nastolatkę. To dla niej Jenny ryzykuje utratę dobrego imienia, wykradając się późną porą na miasto, które wcale nie należy do bezpiecznych. Prowadzi też pamiętnik, w którym zgodnie z praktykowanym przez niezamężne dziewczyny zwyczajem, spisuje swoje myśli i wszystkie sekrety.
Byłam najlepszą przyjaciółką Jane Austen jest przykładem wyjątkowego połączenia prawdy i fikcji. Pokazuje świat pięknych sukien, tańców, sekretów, plotek i romansów, a także niewieściej tęsknoty za prawdziwym bohaterem. Czy stanie się nim przystojny kapitan marynarki Thomas Williams, którego Jenny często wspomina w swoim sekretniku? Co ma zrobić dziewczyna, której jedynym majątkiem jest uroda, a myśli  nie dają spokoju? Czy to prawda, że kapitan Williams ma dziewczynę w każdym porcie? Chciałabym to wiedzieć. Być może właśnie dlatego nie przyjechał się ze mną zobaczyć. A może pomyślał, że jestem nudna i głupia? – zamartwia się Jenny. Dobrze, że jest Jane, bo któż lepiej od niej doradzi jak zdobyć serce wymarzonego mężczyzny?

Książka stanowi pierwszy tom serii o Jane Austen i jej kuzynce Jenny Cooper. Tytuł kierowany jest zarówno do młodzieży, jak i dorosłych – kobiet, które już wcześniej uległy urokowi powieści znanej pisarki.
Więcej informacji o wydawnictwie i książce na www.drzewkoszczescia.com.pl oraz na fanpage’u wydawnictwa w serwisie Facebook. 

We Lwowie trwa festiwal lalek. Ktoś szykuje krwawy spektakl…

W letni poranek 1938 roku, w dawnej stolicy Galicji znaleziono drastycznie oszpecone ciało bankowego kasjera. Tajemnicę zabójstwa próbuje rozwikłać dziennikarz Jakub Stern. Własnym tropem podąża jego redakcyjna koleżanka, intrygująca i sprytna Wilga de Brie oraz pewien inspektor policji.

W willi na peryferiach miasta Jakub z Wilgą znajdują kryjówkę mordercy, pełną dziwnych marionetek do złudzenia przypominających żywe istoty. Jedną z nich Stern zabiera ze sobą, znajduje w niej pamiętnik, który może być kluczem do rozwiązania zagadki. Wkrótce giną dyrektor teatru lalek i młodziutka aktorka Mimi. Czy coś łączy te morderstwa?

Paweł Jaszczuk(ur. 1954) –

dramaturg i prozaik. Twórca kryminałów o lwowskim dziennikarzu Jakubie Sternie.

Opublikowałpowieści: „Sponsor”, „Honolulu”i „Testament”, a także zbiór opowiadań „Ararat”.Jest również autorem sztuk scenicznych („Aktorski pasjans”, „Moja siostra Stella”) oraz słuchowiska „Prywatka”. Mieszka w Olsztynie.

W 2005 roku za kryminał „Foresta Umbra” otrzymał prestiżową Nagrodę Wielkiego Kalibru.